WYSTAWA STAŁA PLENEROWA

WYSTAWA STAŁA PLENEROWA

Ładowarka Ł-34

Ładowarka Ł-34 służyła do nabierania, przewożenia i załadunku materiałów sypkich lub bryłowatych, do wygarniania piasku, ziemi, gliny, żwiru, kruszywa i gruzu z prac rozbiórkowych. Za jej pomocą można było również przewozić półfabrykaty budowlane, równać teren, odśnieżać place i ulice oraz wykonywać wiele innych czynności. Do ładowarki można było wykorzystywać dodatkowy osprzęt, do którego należały łyżki wzmocnione, łyżki powiększone, widły, chwytaki, pługi odśnieżne i inne. W skład osprzętu wchodziła również wyciągarka, bardzo przydatna w wersji wojskowej ładowarki, która to pod symbolem SŁ-34 jako ładowarko-spycharka, została wprowadzona na wyposażenie Wojsk Inżynieryjnych Sił Zbrojnych RP i jest nadal w użytkowaniu.

Produkcja ładowarki Ł-34 w najlepszym okresie sięgała ponad 900 egzemplarzy rocznie. Tylko biorąc pod uwagę obszar dawnego Związku Radzieckiego, sprzedano jej ponad 17 tysięcy sztuk. Dzięki swojej popularności pozostawała w produkcji przez 24 lata.

Obiekt przeszedł kompleksową renowację i jest sprawny technicznie.

TS-11 Iskra bis B

TS-11 Iskra B to dwumiejscowy, polskiej konstrukcji samolot szkolno-treningowy do szkolenia zaawansowanego pilotów samolotów odrzutowych. Od 1964 r. na wyposażeniu dęblińskiej Szkoły Orląt. W tej klasie samolotów, w 1964 r. ustanowiono na iskrze rekordy świata: prędkość lotu w obwodzie zamkniętym 100 km – 715 km/h, w obwodzie zamkniętym 500 km – 731 km/h, na odcinkach rzędu 15-25 km 839 km/h. Opracowano szereg wersji rozwojowych samolotu. W 1968 r. powstała prezentowana wersja „Iskra bis B” z silnikiem SO-3 i możliwością uzbrojenia w bomby oraz pociski rakietowe. Prototypem jej była „Iskra 100” z silnikiem SO-1. Zbudowano 132 samoloty seryjne tego typu. Prezentowany samolot służył w 61 lotniczym Pułku Szkolno-bojowym w Białej Podlaskiej, skąd 7 marca 1996 r. trafił do Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego w Oleśnicy.

Gwintownica luf czołgów T-55 – fragment maszyny WP-100

Prezentowana gwintownica jest częścią maszyny WP-100 do gwintowania luf czołgów T-55. Wykorzystywana w procesie gwintowania luf, była nieodłącznym elementem produkcji wysokiej jakości uzbrojenia dla wojskowych potrzeb Polski i innych krajów, prowadzonej w Hucie Stalowa Wola. Układy dział różnych kalibrów są jednym z kluczowych składników uzbrojenia artyleryjskiego, a prawidłowe wykonanie tego podzespołu ma podstawowe znaczenie dla bezpiecznej eksploatacji uzbrojenia oraz skuteczności prowadzenia ognia. Gwintowanie to proces, w którym wewnątrz lufy tworzone są rowki i żeberka zwane gwintami. Powodują one obrót pocisku w locie, co stabilizuje jego trajektorię i zwiększa celność strzału. Lufy gwintowane są powszechnie stosowane w różnych rodzajach broni palnej, począwszy od karabinów po działa artyleryjskie i czołgi. Proces ten wymaga precyzji i zaawansowanych technologii. Huta Stalowa Wola S.A. to renomowany producent uzbrojenia artyleryjskiego. Dysponuje specjalnym oddziałem w którym wytwarza się lufy, a gwintownica odgrywa ważną rolę w osiągnięciu najwyższych standardów jakości. Czołg T-55, do którego lufy wykonywano w HSW, przyjęto na wyposażenie armii sowieckiej w 1958 roku i produkowano przez cztery lata. W 1962 roku wprowadzono zmodernizowaną wersję oznaczoną jako T-55A. Oba modele produkowano od 1964 roku w byłym Związku Sowieckim, dawnej Czechosłowacji oraz w Polsce.

Nawijarka do pasów gąsienicowych dla 2S1 Goździk

Nieodłączny element produkcji i utrzymania samobieżnej haubicy kalibru 122 mm – 2S1 Goździk (ros. 2S1 Gwozdika – 2C1 Гвоздикa; oznaczenie NATO – M1974), produkcji sowieckiej będącej częścią uzbrojenia wojskowego wielupaństw, w tym Polski. Urządzenie służyło do nawijania i naprawy pasów gąsienicowych. Dzięki jego precyzji i wydajności, proces był szybki i skuteczny, co zwiększało gotowość bojową pojazdu. Gąsienicowy układ bieżny to system mechaniczny stosowany głównie w pojazdach opancerzonych, zapewniający mobilność i stabilność na różnych rodzajach terenu. Składa się z gąsienic oraz zespołu kół jezdnych, napędowych i napinających. Pas gąsienicowy zapewnia lepszą trakcję na miękkim gruncie, a także równomiernie rozkłada ciężar pojazdu, co minimalizuje uszkodzenia nawierzchni. Dzięki gąsienicom pojazdy opancerzone są zdolne do przemieszczania się w terenie trudno dostępnym, co jest kluczowe w operacjach wojskowych oraz działaniach ratowniczych.Prototyp samobieżnej haubicy 2S1 Goździk został skonstruowany w 1967 roku, a w 1971 roku rozpoczęto jej masową produkcję. Poza ZSRR, gdzie produkcja trwała do 1991 roku, działo to było wytwarzane również na licencji w Bułgarii i Polsce – w Hucie Stalowa Wola. Od 1983 do 1991 roku w HSW powstały 602 egzemplarze, które trafiły przede wszystkim na uzbrojenie armii polskiej, 73 z nich wyeksportowano do ZSRR jako rozliczenie za licencję. W Polsce została stworzona ulepszona wersja tej haubicy o nazwie Wolfram. Dzięki zastosowaniu pędników śrubowych zyskała lepsze możliwości pływania. Niestety pozostała jedynie prototypem. W XXI wieku, wykorzystując wycofane z produkcji podwozia 2S1, w Hucie Stalowa Wola opracowano lekkie podwozie gąsienicowe.

Podstawa pod działo przeciwlotnicze Schneider 7,5 mm Flak 97(f)

Prezentowany obiekt jest częścią stanowiska armaty przeciwlotniczej 7,5 cm Flak 97(f). Został zaprojektowany i wykonany przez Niemców w czasie II wojny światowej jako stacjonarne stanowisko składające się z betonowej podstawy wyposażonej w śrubunek do mocowania działa oraz stalowego podestu obsługowego. W Stalowej Woli nadal znajduje się kilka podobnych podstaw, podczas wojny wchodzących w skład baterii przeciwlotniczych. Te interesujące pozostałości militarne zlokalizowane są m.in. za nieistniejącym kinem „Ballada”, przy ulicy Wyszyńskiego, a także w pobliskich lasach i w okolicy strefy przemysłowej. Do niedawna uważano,że podstawy te służyły do montażu produkowanego w Stalowej Woli działa Flak 8,8.Działo przeciwlotnicze Schneider 7,5 mm Flak 97(f) to adaptacja francuskiej armaty polowej Canon de 75 mle 1897; polskie oznaczenie 75 mm wz. 1897 (wz. 97). W okresie międzywojennym wchodziła w skład uzbrojenia Wojska Polskiego, stanowiąc podstawową broń polową. Do 1939 roku Wojsko Polskie dysponowało 12 takimi działami do obrony przeciwlotniczej, choć były już przestarzałe ze względu na niedobór nowoczesnej broni, pozostawiono je w uzbrojeniu. W czasie wojny działa zostały przejęte przez Wehrmacht i używane pod oznaczeniem 7,5 cm FK97(f) czyli Feldkanone 231(f). Część przystosowano do celów przeciwpancernych jako 7,5 cm PaK 97/38, natomiast inne zostały zaadaptowane do obrony przeciwlotniczej jako 7,5 cm Flak 97(f). Montowano je m.in. na Wale Atlantyckim w zachodniej Europie, a na terenie Polski w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Zabrzu, Starachowicach i Stalowej Woli.